Cormorán

Voando na salitre
ameazado polo sur
e as perigosas
prendas de loito
molladas
por ter que ser usadas
no teu loito cotián.

Anunciando
cada día
que isto é un enterro
de vivos

26

Estarei alí
para recibir,
aínda que sexa,
do teu ser
unha resposta fatal
que me entregue

a miña próxima liberdade en cadeas de berros e choros

Sen resposta

Esa saúde enganada
da nosa terra,
que aperta dentes,
envelena as verbas,
come os nosos Tártaros.

Esa falsa mentira
da nosa lingua,
que berra por nós

E todo fica no estatismo

Mentres non

A desorde casada
coa improvisación
da forma de vivir
este tempo de trámite
mentres non nazamos
de Xea

Afogado no mar

Falo de falala viva,
de falarlle un futuro.
Porque é nosa
e miña
ata do seu sicario.

Falo do estrangulamento
da estranxeira.
E sinto, dende o frío,
dende as miñas últimas verbas,
escribir o noso epitafio
na lingua das tartarugas.

Un crepúsculo que morremos
escollidos pola longa historia
de pedras e noite,
traizoados por nós mesmos
e levados polos do candil.

Vexo difícil
que queira continuar,
estando escrita con bágoas
e carraxe
e dentes apertados
e ventres deshabitados
e fouces
e mar de fondo
e milenarias pingas de choiva

Arrincada ata das súas maldicións. E non me queda máis que mantela con vida, aínda que só sexa para manterme vivo, para nos manter vivos!

Play/pause

Chegou coa alba, cando as estrelas artificiais e caóticas dos mariñeiros comezaban a filtrar no gris os seus esqueletes. Descubriu a poderosa alianza do vento e o frío, cando as pozas eran océanos en tempestades. Coma un polisón testigo da reaparición de Lorenzo; ela mailo seu ser. (Destinada). Abraiouse da estabilidade, de ser benvida no sistema fabril. Unha vida deulle para moito, un segundo bastoulle para vencer. Destinada a aquel momento.

Sobre o lombo do muro asasino do vento, o espectro daquel filósofo predicaba as bases da loita obreira; a escuma, as pedras e o vento berraban pola revolución. Quedou perplexa da complicidade do ferro frío. Un camiño branco escoltado por gaivotas -obra da miña excelente maniobra decididamente persuasiva- cúspelle a posibilidade de atopar o baleiro da lóxica. Destinada.

Chamada polo meu desexo, camiñou no túnel da historia. Á dereita, un bigote alemán mata a Deus e ao mesmo tempo saúda; á esquerda, Beethoven nace nove veces. O vento cortante empúrraa cara a beira. Saltou, e o osíxeno non a quixo salvar. Como pode, trata de anticiparse ás leis do caos batendo as ás, asustada pola promesa de incertidume que a levantou esa mañá e a trouxo a este peirao. Pero aínda non cruzou a fronteira, o cosmos segue sendo a unica realidade, o único posible. Destinada.

Quedou engaiolada no tempo. A serea da lonxa nunca chegou a soar. (Destinada). Mais eu son o destino: non eu, non destino, non ser. Eu son o tempo: non tempo, non son espazo. Play/Pause.

No breathing things

Respiros e berros polo que xamais perdurou en nós. A perspectiva mollada: Unha cúpula funcionará por todas as moléculas do noso espazo, será entón cando demos vida ao que nos acaece. Daquela darémonos conta, que precisamos hostilidades para vivir en paz.

Raro nacemento

Tiña, ante a alma, a escuridade da súa sombra. Entrei na súa cavidade vocal, no tubo dixestivo. E, co fedor da iñorancia, da paranoia, da carroña e dos anos perdidos, souben que entraba en Galiza (no cadáver de Galiza), cun cadaleito de nubes grises.

E ti estabas ardendo

Encerro con respiración forzosa
con tempo por dúas bandas,
imperio dun estatismo
por previsión dun futuro mal

Sentar
Sentir
Morrer
Fuxir
Non poder
Chorar

Respira
Lobi
Quente
Así
Non esquece
Chorar

Hoxe, por tempos
coa rendición dunha fronte
non pode existir guerra
e nada se pode conquistar

Nebulosas

Quixera chamar e deixar rastro do meu cancro, meu corazón sentido e enfermado por tiranos e impactos de espada (metal con metal). Asustado pola grandiosidade dunha máquina en toneladas de golpes monótonos en alemán.
Eu, que poiden observar a chamada da expansión do universo. A brevedade na suspensión dun acoplamento de desmaios e disoancias distorsionadas. A fraxilidade, penetrante e asasina de despreocupacións, da súa voz. Caixas secas sen substancia de metais sonoros (segue en min!).

Pero non pode romper dende dentro, nin implosionar pola causa dunha simple reacción lóxica do forte e harmonizante rachar das súas notas en membranas limítrofes coa realidade. Tensión sen rotura onde non existe un máximo... e non podo máis, que sentilo desgarrar a miña espalda feita túa. Porque sentir sempre foi un desexo sen feitos, sen materia convencional, unha cadencia porcamente limpa en cromatismos descendentes.

Teño inquietudes de queixa pola rotura en potencia do meu corpo. Necesito unha resposta á posterior caída. Sinto vertixe e caos no meu colapso. Agora é cando destrozaría os oitos tumbados, para que todo sufrise a felicidade dun final.

O final chega, cun alento novo, novos ruxidos de motores sintéticos. O final chega, volverá chegar.

Existe

Non fai nada máis? Pensa polo menos? Sínteche?

Cuberta noxenta (polo marisco podre). Morto das bateas

Alleo
por conta da súa debilidade
humana
advertindo e sostendo
o baleiro aéreo
con bateas desgastadas

Polas rúas
dunha Venezia sen humanidade residente
sen glamour

No espectro solemne
(cargado de medo)
dunha habanera en tono menor
e cheiro a soidade oceánica
a naufraxio tráxico

Para chegar ao porto
e tratar de berrar sen éxito
deitado
por morte, enfermidade ou ruína...
máis outro corpo que deixou o seu relevo
antes de repousar no cadaleito
de madeira daquela cuberta noxenta (polo marisco podre)

Buzo. Morto das bateas.

Engúrranse os dedos.

Non che fai efecto
e asasinas
con xeringas submariñas
cargadas con ar
e veleno da complexidade
do teu estar
do teu trafego de ferrallas

Arneirón. Morto das bateas

E clávase
chucha

E esa é a súa forma de gañar
nos fusilamentos necesarios
do deserto humido
e sangue enfermo.

-Proclámoche rei
do chan que nunca foi fregado
por estratexia de aforcamento
dos teus titánicos manxares
e por proxección de futuro
no teu afán de invadir Europa
e na túa espionaxe invasora...

-Ti, ser case morto,
por facer de nós
obxectos de vixiancia

Esterco. Morto das bateas.

Como cho fan pensar
Entre o sangue salgado
o colesterol verde
asasino e policía
dos que respiran polo antollo
dos nosos colonos

Verdugo de asfixia
dos vómitos das festas do Carme

A maquinaria noxenta
a deshonra do sistema.

Protexen á beleza idealizada.

Cadáver. Morto das bateas.

Na parálise lixeiramente móbil
da sepultura submariña
(frío cocainómano)
ata a luz ten medo da antimateria

Un veleno como anvido
surxido da coitelada máis fonda
da fala
coma unha antítese física
das leis supremas da puta natureza

Puta natureza
(infectádea coa SIDA)
fodida natureza
(arrincádea da súa razón
volvédea contra si)

Suicidios industriais
nacementos sintéticos
nichos on-line

Fodédevos

Ou vaiámonos todos á merda.

Eles

Berrou. Soltouno. Alimentou máis a razón do seu grito. Pero o aire, famento de sons, devorou a súa enerxía e os seus proxectos de distancia.

Para ela non existiu máis que o deserto escuro, oasis de sangue e dunas eléctricas. Dunas que eran pantallas de cine, televisores xaponeses. Area de cintas de correr e a vertixe de avanzar sen moverse. Bengalas de socorro que incendiaban cada día o seu escenario. Víase a porta non moi lonxe, pero eles sempre fixeron que non existira a distancia. Eles.

Eles foron. Eles son os que din que haberá un inferno, o limbo da dor e do sufrimento...
Foi cando pensou na clandestinidade, na hipótese da mentira, na posibilidade de contrariedade e engano. 

Agora ri.


"You shout and no one seems to hear"                                                     Roger Waters

Só.

Afogado en osíxeno
nin a poesía parece ser ti
nin tes ouvidos
nin rostro
nin forma
-Es ti, baleiro?

Sintes a túa palabra inepta
fronte a dialéctica obsoleta,
baleira, barata, mecánica...

O algoritmo que obriga
á negación do foráneo,
do estranxeiro e diferente...
do humano.

O que parece o teu apoio
serve por vento frouxo.
Só.
Só. Acompañado do teu ideario
(lixo)

Excluído dun espazo e tempo
concretos para a praxe.
Entón resurxe a teoría,
a eterna teoría,
eterna utopía.

Só.

Sós.

Grazas ás comunicacións.
A era da información.

No tempo distorsionado
fas vivir á túa esperanza morta por algo:
O estalido, o desexado, o soñado,
o descoñecido...

Mais...

Só.

Ti.

Só.

Só e o teu sangue
só e a sinapse
só en contas
só para os millóns.

Só. Ti. Só.

SÓ.

Xeometría analítica.

Hai unha escada
encadeada
e os súbditos dos que a souberon subir -mar de cadáveres boca abaixo-... Gozando dos seus xogos de ultratumba que entreteñen aos zombies. Chamados polos vivos e vivindo da súa descomposición. Plástico arqueolóxico. Un cabrón rí.
Alá, arriba tiveron que buscarse a vida e manter á morte organizadamente. Abaixo a vida morta.
Cun sistema de seguridade eficaz: cando un cadáver logra andar, os que están nos peldaños baixos entérrano sen facerlle funeral nen esquela.
Abaixo cheira a materia en degradación, vermes, carne podre, excrementos... pero o nariz cadavérico ule a lavanda. Xiada de drogas e piollos.
Arriba, puros, putas e cava... día sí, día sí...

-
-Chámanlle xeometría analítica
-A min chámanme Ti. Cal é o teu nome?
-Chamome Eu, pero a xente chámame Ti, tamén. Fun un rapaz moi ben educado; ensináronme que a posición natural da nosa especie é reptando boca abaixo, que iso de andar era unha idea tola que teñen os maníacos. Aprendín, na igrexa, o perigo que existe co cerebro. Sei de memoria as normas que axudan a evitar pensar, e lle agradezo a Deus todos os días o tesouro da miña grandeza e a dos demáis, pero iso xa sei que é un paripé.
Nacín aquí cando había un gran alboroto entre todos. Meus pais estaban no medio e, un día perdinos de vista para sempre... sabes a que me refiro, supoño... Pois si, meus pais eran uns... non fai falta dicilo... Pero eu son ben diferente, Ti. Son diferente grazas á Francisca. Oes ben; os deuses teñen pel e suor, por riba das súas luces. Francisca educoume, salvoume do destino que me tiñan preparado os meus ascendentes... Sábelo ben, que son modélico, un afortunado. Odio aos meus pais e aos que foron e son coma eles e amo aos cartos, que son aos que teño que amar.
E agora gostaría de saber algo sobre a túa vida, Ti.
-Ben. Pois eu... A verdade é que eu... eu... A miña vida... Pois eu... eu estou morto.

No tempo que podrece o morto

No tempo que podrece o morto
aínda non morren os seus queridos
no tempo que podrece o morto
seguimos mandados polos seus amigos

No tempo que podrece o morto
iñorancia
no tempo que podrece o morto
vagancia

No tempo que podrece o morto
cheiramos. Fétido
vomitamos por nós
no tempo que podrece o morto
xa non hai medo
ollos
xa non hai vellos
vermes

Na lagoa de cuspe
pingas de sangue
sal nas feridas
azafrán (antiséptico)
remexer testas
ferver lentamente
cortar os brotes revolucionarios
no tempo que podrece o morto.

Falsa verdade

Que non vos mintan nos libros de ciencia!
que ao que lle chaman gravidade
non é máis que o efecto
da opresión dos fillos de puta.

Formiguiñas nós
cargadas con:
mentiras
iñorancia
engano
falsa verdade

Historia sen liberdade
presente

Xeringas infectadas
coa SIDA

Fusís convertidos
en cartos

Un réquiem televisado
pola morte dun enfermo
pola morte dun humano
pola morte dun máis
unha morte dun que nunca viviu

Unha noite soleada. Noite
unha noite disfrazada. Noite

A beleza da inevitable

Acababa de chegar a aquel recuncho do porto do que tanto gostaba. Buscou unha boa rocha para se sentar. Riba dela mirou o mar, e metres o vento do norte lle batía vidro roto na cara, sumerxiuse nel.... Del era só o mundo, porque era o mundo del. Algo parara, algo anormal, paranormal...
Mentres o seu ser viaxaba a ría tal balandro, os seus ollos, cámaras en "stand-by", tragaban a imaxe dun mar que deixou de ser azul, pero seguía sendo o reflexo do ceo (vermello sangue); o seu nariz cheirou á fermosa e inevitable; as súas orellas oíron o inaudible; e aquel balandro, pouco a pouco, foi a pique.

Vermes

"Afectado pola enfermidade de Párkinson desde 1965, a súa saúde deteriorouse seriamente desde xullo de 1974 por unha tromboflebite. En outubro de 1975 deulle un infarto e, tras unha prolongada agonía, falecía o 20 de novembro de 1975."
Estívoche ben, fillo de puta.

Feliz Dia das Letras Galegas

O día da nosa lingua, da nosa literatura, das nosas palabras e tamén dos nosos silencios.
E coma homenaxe a Paz-Andrade porei un poema del que me gusta polo seu ritmo (ainda que é un autor que non coñezo moito). Cando Ti Volvas...:


NA MATRICIAL GALIZA, SEMPRE TÚA,
que dende a Torre de Hércules ao Miño
un facho acenderá por cada illa,
cando ti volvas polo mare;
de toxo unha fogueira en cada monte;
cando ti volvas polo mare;
dos castros na coroa unha cachela,
cando ti volvas polo mare;
unha loura candea en cada pino,
cando ti volvas polo mare;
o seu cirio de frouma os alciprestes,
cando ti volvas polo mare;
luces de ardora branca en cada mastro,
cando ti volvas polo mare;
un farol mariñeiro en cada dorna,
cando ti volvas polo mare;
veliñas á xanela en cada casa,
cando ti volvas polo mare;
e as pérolas das bágoas derramadas,
cando ti chegues polo mare;
cando ti chegues polo mare...

E despois?

A vida non fai máis que biolarte*
enche os pulmóns de fume, amianto
sobran vivos mortos máis Mais
cando se esgoten as cubas de sangue
un día no que non se reutilicen os ollos dos mortos...
renácese?
irá dicircho alguén? Non
durmimos durmimos durmiremos na iñorancia
agora e sempre foi negro para os que seguen na prisión
dalgunha maneira acabará a cadea
e a que outro calabozo imos?
sangue
escuridade
guerra
utopías
escravos
sangue
escuridade
negación
dor
outro máis que bota alí o alento
nos séculos pasados e vindeiros
e posiblemente
garante a disgregación do estrictamente coñecido
rímonos a cegas, mais...
a escuridade non é obxectiva

O tolo

Atópase feble
estáno matando
nun antro pechado
fumando tabaco
escoita esas voces
riman coa morte
morre sen saber
incluso o seu nome
dinlle só que chove
atópase feble
dunha coitelada
escribe no teito
dános as palabras
o tolo non fala
tolo asasina
o tolo non reza
le na cociña
o tolo non ama
escoita a unha nena
o tolo non sinte
só está na escea
e sempre ameaza
un coitelo de xeo
pobre da vida
sofren por el
íase á morte
queren ao tolo?
un branco berra
inunda a tebra
agora xa escoita
tolo respira
rescatao da morte
acaba coa vida

Dous dos dous

Un baile
somentes movementos arrítmicos acompasados
sinto insensibilidade Caras caras rostros merda
ora son carne morta fría fría de meu

Un bico
somentes (mais quero) catro beizos e baba
vexo a cegueira Bocas abertas máis dúas pechadas en si
ora son somos xoguete da sartén

Dous
para a indeterminación de ollos Bolsas de sangue miñocas
o tempo é unha lingua espazo a compañeira
protexidos baixo a tormenta de vómitos alcólicos Xente xente, xente miñoca
miñocas respiran fume consomen ouro viscoso
Dous un mundo, Ciento Veinte non nada pero merda
Ciento Veinte afoga en residuos cousa boa para o sangue sangue das miñocas
Dous baixo un costume ofenso retranqueiro de miñoca
Dous dos dous
despois esconde as súas vergoñas entre elas mesmas
licor do sintético Un que colle seu apelido
Dous berra berran feito feitos de un máis un, Ciento Veinte baila si merda

Sempre comigo

As miñas pernas non respondían naquel momento de necesidade. Aquilo cada vez estaba máis preto, igual que a miña hora. Os meus pensamentos non saían da sensación mortal. El, a piques de asasinarme.
En realidade non quixera chegar a iso, pero un cúmulo de estímulos… mais eu non quería. Sofía tal vez non o merecía, ou si… a verdade é que non sei. O que me preocupaba era o lume, xa non vería o sol. A miña vida contaba para adiante en minutos. El, sempre comigo.
O asasinato saíra ben , sen rastro de sangue, non deixara probas, mais non fixo falla policía; el, sempre comigo encargaríase de xulgarme. Sofía berraba desesperadamente tombada naquela mesa, encadeada pola dor das feridas. O corte fora brutal, igual que o consecuente chorro de sangue, o machete non fallara. Ou quizais minto. El sabe; el sempre comigo.
Hoxe espertei e non atopei a pílula. Conseguira controlarme co transcurso da mañán. Fai unhas horas chamou Sofía , eu debíalle cartos á comunidade.
Vinme cegado polos meus impulsos, non sabía razoar. Pero el, tan espectante, sempre comigo.
A miña ira contra Sofía tornaba cada vez máis perigosa ata que os meus brazos apertárona fortemente, violentamente contra min. Deiteina na mesa da cociña…
Realmente o crime non foi perfecto nin moito menos, en realidade foi algo chafalleiro, feito ás présas . Tarde ou cedo atoparíanme, pero non nesta vida. E el, sempre espectante, sempre comigo, ao meu carón.
As miñas pernas non respondían, penso que foi el. Si, foi el, agora lembro. El agarrábame das pernas; el tirou a colilla incandescente de Sofía; el fixo que todo ardese. Agora aprésame ata que o lume acabe por consumirme.
A miña vida rematou, con ela todo. Pero el, sempre presente; el, o meu novo pai; el, sempre comigo.

Soterrado

Baixo a terra era a súa maneira de ser, de estar. Baixo a terra. Alí onde non había ninguén máis que os mortos. Baixo a terra para poder coller a vida dende a raíz. Mais non soubo saber desfrutar de Dafne cando era humana, por temor. Soterrado.

Desexos cotiáns

Desexo non ter que desexar nunca máis nada. Poder abrir o zume de ananás e non ter que pechalo nunca máis. Que remate xusto cando chegue o frío e non me apeteza. Desexaría non ter que desexar isto. Un grolo de sangue frío e amarelo. Arterias rotas.
Pero esa elegancia, a que nunca se debe perder ante nada. Pois nada e o que se pensará que se desexou.

Aquí vos vai unha xenialidade de Manuel Seixas

REVELACIÓN


Escuridade neste cuarto. Abriron as miñas entrañas. Unha vez máis. Pero esta vez é diferente. Esta vez teño moito que perder.
Coñecino unha noite radiante. Baixo aqueles potentes focos e os flashs das compañeiras que non paraban. A súa pel brillaba baixo a luz artificial que o envolvía. Coñecino. Quedou gravado no meu interior, cheo de cores que eu mesturaba para facelo real, tanxible, humano, fermosamente humano.
Coñecín moitas outras cousas, nesta a miña existencia. Paisaxes que devoraban os meus filtros; mulleres e homes seductoras e desexables; unha aperta de man fuxidía no medio do mercado de flores nun martes escuro de outono; aqueles ollos abertos, aquela bágoa da nena coa súa pequena moneca, neniña de ollos abertos á carón do corpo morto dos seus pais… Coñecín moitas outras cousas. Moitas.
Abriron as miñas entrañas. Perdín todo, unha vez máis. Pero esta vez quedei máis oca, máis baleira ca nunca porque amo, adoro obsesivamente a imaxe dese home pel brillante flashs pertinaces.
Escuridade. Pequena luz vermella. As hábiles mans examinan o tesouro saído do meu ventre. Cando revelen o seu contido revelarán o segredo do meu amor, se saben mirar.
E a min, máquina, só me quedará agardar unha nova película, unha nova esperanza.

Tempo

Foime difícil saír do cemiterio. Xuraría que cando entrei alí non había tanta silveira. Vou vello e xa non regulo.

Para min que a estrada non era tan ancha nin tan transitada. Pode ser cousa da idade, unha parvada…

Atreveríame a dicir que mesmo o camiño á casa estaba diferente. Tiña máis coches aparcados…

Cheguei pola porta de atrás. Non lembrara deixar ninguna luz acesa…

Non sei que facía meu fillo alí. Estaba cambiado. Fuxiu da miña presenza correndo, asustado, sen dirixirme a palabra. Foi entón cando me vin no espello… Tanto tempo pasara xa!?

Luz eléctrica (noite?). Pedra.

Refuxiamonos na pedra ELES SON A NOSA SEGURIDADE
Estamos na pedra ELES METÉRONOS NA PANDEMIA
Somos pedra NÓS SOMOS A PANDEMIA
Para sempre pedra PERPÉTUA
Imos en pedra DE VERDADES DELES A OUTRAS
Rimamos con pedra FIXÉRONOS O TRAXE NO XASTRE
Afogamos na pedra QUEN NON QUERE A SÚA LÁPIDA?
Miñocas na pedra ENDEXAMÁIS SUCIEDADE
Onde é pedra ROUBARON O ESPAZO
Sempre, tamén pedra E O TEMPO
Pedra con pedra TODO
Estamos coa pedra AXUDÁMOLA
Durmimos en pedra SEMPRE NELA
Roemos a pedra OU MORREMOS DE FAME
Agora granito, logo lousa. Pedra

Instalaron as farolas na rúa e xa poden dicir que acabou a noite, pero segue a ser (de) pedra.

Marco

Falaba moi raro. Na escola era unha peza exótica. Acudiu á miña consulta...
Escoitei a palabra suicidio, imaxineina escrita, con letras vermellas, cor do sangue. Cloguei o teléfono. Puxen a miá coreana, tranquilamente -sempre fun un home parsimonioso- e saín da casa a coller o coche. Chovia en Santiago cumprindo o tópico, que alegría para os turistas; pero eu xa estaba farto do microclima compostelán.
Para a viaxe, puxera un vello cassette de Bob Dylan, e mentres a súa voz de vello se misturaba coa monótona fricción dos limpaparabrisas, pensei... pensei tanto, tantas cousas... "How does it feel [...] like a rolling stone?"
A paranoia actuou coma un virus, viaxando dentro do meu corpo, reproducíndose en masa, aumentando... Onde estaba eu? Que pasara? A onde ía? Que se me perdería a min alí?
Pode ser que pasaran horas dende a miña escapada ("no reason"). Estaba na Costa da Morte, si, xa estivera antes alí, mais non sabia eu máis nada... Parei preto dun faro. Saín a correr contra a fin do mundo. Lembro a intensidade da caída, e aínda máis a angustia de ser o xoguetiño do mar, que con violencia, ía dándome hostias coma se eu fose a súa figuriña obsoleta que xa non o facía feliz.
Sentín a morte, e non foi como a imaxinaba.
-...
- Si... si, ben! perdoen... Falabamos do problema do neno non? Teñen que perdoar, pero facía anos que non escoitaba a ninguén falar coma min en Santiago, síntome un tanto confuso...

contas

2 x 2
e vai outra parella

Estado(s)

A
zona
usámola por ocio
lembrarei que nunca é certo
e que nunca será verdade
sinto
cada un dos estados:
Uro, lume
Ro, xeo
O, nada

Anélidos

Mortas, morridas
idas
ñ (eñe)
onde?
cando?
atópalas?
sofres?

Outro día sen ter fame

Sentimos que é vital
o noso nome é o culpable
morren por nós
outro día sen ter fame
sentimos que é normal
unha necesidade
namentres, nos teus soños
falamos de verdades
atopas realidades
tamén pensan que chove
outro día na abundancia
día no que algo morre
espanta nun espello
nunca pensas que corre
e algún día morre
cando menos, morre
razoando que morre
outra vez morre
faralo un día. Morre
atopa no teu nome
gostamos do que morre
onde alguén morre
saboreamos e nunca chove

Virus

Sobrábanche días antes de morrer
intúes que non é certo
-Non é verdade!
terás que aceptalo
es a túa cobardía
sobre a pasividade do mundo
actúas. Mal
ir lonxe non o cura
-Non cura!
verde nos pulmóns
actúas (outra vez). Mal (outra vez)
sono de morte
ir lonxe... non o vai curar
outra vez o intentas
-Non.
delirios que son a natureza
obxecto morredor non identificado
(voador só cando durmes)
imaxínalo, pero nada máis que o imaxinas
-Respiro!
un espellismo
sempre xa non ten moita distancia
e, cando ten, é que a morte é unha reencarnación
non sabes xa se é certo
outro día máis (menos)
nada máis xa no panel de control
para facelo, haberá que facelo ben
ou pensas acabar así?
dimo se é que non pensas o mesmo ca min
escoitarasme de agora en diante
serei, sendo ti eras
fume (ti)
agonizas, non che queda moito
coraxe. Sorpréndesme!
es máis forte do que pensaba
ruxes
non che importa xa
agonizas, non che queda moito
dáche igual?
agonizas, non che queda moito
poderíase evitar?
agonizas, non che queda moito
rompín o teu corazonciño?
agonizas, non che queda moito
estás asustado?
virás canda min?
irás na procura do meu perdón?
tes medo?
agonizas, non che queda moito
rompín ese coitado corazonciño?
onde está a coraxe agora?
dura máis o tempo? dura máis o tempo
estás cagando co medo
síntelo
agonizas, non che queda moito
salvaraste?
teño as miñas dúbidas
riste de min...
era un risco que debín asumir

A cura está preto

Sen pensalo somerxiuse naquel mar frío. Como coiteladas, a ausencia de calor actuou instantáneamente. Rompérase o dominio daquel ano de sol.
O suxeito desángrase a causa das coiteladas, espido, tirado na placa glacial. En realidade, a vida está moi preto de aquí, mais a néboa e as feridas fanna parecer inalcanzable. Tras do telón da néboa atópanse todas as curas á súa doenza. O sol, de novo, axuda a queimar a gasolina, a perder as ideas e o tempo.
A cura está preto, pero para conseguila ten que se facer máis dano.

Funcións cuadráticas

Síntome y = -1/2 χ² + 2χ - 4 , pero chegas ti e xa estou y = 1/2 χ² - 2χ + 4

Escapa dela

Farrapos de roupa
u-lo teu nome?
xerme do virus
escapa de ti mesmo
dalle razóns
aos que van por ti
homes sen rostro
imaxes infantís
subliñan o mínimo
táxante
onde ti non ves
roubanche a vida
imaxes (máis e máis)
afógante nos tempos

Axuda(!)

Sinto que algo falla
onte non será sen mañán
CORRE NA MIÑA AXUDA
onte non será sen mañán
rimas miñoca
rimas polomarabaixo
onte non será sen mañán
S. Ese. Es
O. O. Ou
S. Ese. Es
      ?
(E, en todo caso, morres para que ES sexa FOCHES)

puntualizacións ao pé do camiño I

Obra e gracia de Ramón, o profe de galego, o que abriu a tapa dos miolos e vai remexendo ata que saen cousas tan raras e tan miñas. Coma sempre. Outro día publicarei todo o que sae nas súas auténticas clases de literatura.

23h 48'

O mundo é azul escuro e negro. No mundo azul escuro e negro hai xente pero non hai persoas. Xente de cara gris con expresión azul sen intensidade, tampouco identidade.

A lámpada alóxena caeu e hai cachiños de vidro polo chan. Non pasa nada, hai millóns de alóxenos no mundo azul escuro. Por moito alóxeno que haxa vai seguir sendo azul escuro igual. Por certo, sabías que no mundo azul escuro non se escoitan sons por riba da altura do re grave dun contrabaixo?

Un exemplar deixou de moverse na fileira e caeu ao chan. Outra máis ao lixo.

Quen sabe se existe ou non o mundo azul escuro?  Onde estará metido?

O mundo azul escuro é un blues, pero ás veces pode ser Seixas, Jonathan Davis, Tool. Sempre é indiferente o mundo azul escuro que estou a describir. Tamén pode ser o señor Ferrín, ou Kafka, ou Poe. A madeira de Piñeiro con cordas de aceiro tamén pode selo. Tamén unha rutinaría masturbación desganada e sen ansia.

No mundo azul escuro existe a lenda de que houbo un rato blanco de ollos vermellos que cagou a todas as unidades. Hai reflexos que veñen de fóra. O mundo azul escuro é pequeño, pechado, pero infinito. Nalgún momento, este mundo azul escuro, cómodo, cansino e cálido acabará o ciclo e virá o día no que teña que sair do meu cuarto, co sol destructor do xa pasado mundo azul escuro. Será un mundo convencional este que está por vir. 

.

Estes primeiros días de repouso a post de dar á luz este enxendro iranse publicando textos que xa levan moito tempo podres en papel de cadros.

Nado en maio do 12

Este blog nace hoxe coa idea de funcionar como fallado do meu lixo literario. O contenedor do azul escuro.