Afogado no mar

Falo de falala viva,
de falarlle un futuro.
Porque é nosa
e miña
ata do seu sicario.

Falo do estrangulamento
da estranxeira.
E sinto, dende o frío,
dende as miñas últimas verbas,
escribir o noso epitafio
na lingua das tartarugas.

Un crepúsculo que morremos
escollidos pola longa historia
de pedras e noite,
traizoados por nós mesmos
e levados polos do candil.

Vexo difícil
que queira continuar,
estando escrita con bágoas
e carraxe
e dentes apertados
e ventres deshabitados
e fouces
e mar de fondo
e milenarias pingas de choiva

Arrincada ata das súas maldicións. E non me queda máis que mantela con vida, aínda que só sexa para manterme vivo, para nos manter vivos!