Alleo
por conta da súa debilidade
humana
advertindo e sostendo
o baleiro aéreo
con bateas desgastadas
Polas rúas
dunha Venezia sen humanidade residente
sen glamour
No espectro solemne
(cargado de medo)
dunha habanera en tono menor
e cheiro a soidade oceánica
a naufraxio tráxico
Para chegar ao porto
e tratar de berrar sen éxito
deitado
por morte, enfermidade ou ruína...
máis outro corpo que deixou o seu relevo
antes de repousar no cadaleito
de madeira daquela cuberta noxenta (polo marisco podre)
No hay comentarios:
Publicar un comentario