NON. SI. NON. SI. NON. SI. NON. SI. ROSA.

Teño unha cadeira.

Podes sentar.

Se queres.

Podes mirar a luz que emiten os vertedoiros.

Teño suor.

Podes beber.

Se queres.

Podes cheirar o esterco do chan da ría.

Ti tes unha pestana verde.

Podo tocar?

Quero palpar o verde.

Quérote.

Quérote matar.

Non che parece ben?

Que divertido!

Deixame!

Ah... Ben!

Todo é verde.

Todo é verdade.

Nada é certo.

Ti es azul.

Eu son gris.

O mar é negro.

Nada é verde.

Nada é verdade.

Todo é rosa.

Agora todo é verde.

Todo é azul.

Cambia,

Todo segue igual

de mal.

A casa das moscas só tivo malos pensamentos na miña despedida.

Por que queres voar?

Non quero que voes.

Non entendo por que voas.

Non entendo por que volves.

Agora entendo que voltes.

A cama 
cravóusenos na costa, estaba agradecida.

Por que queres voar?

Cormorán

Voando na salitre
ameazado polo sur
e as perigosas
prendas de loito
molladas
por ter que ser usadas
no teu loito cotián.

Anunciando
cada día
que isto é un enterro
de vivos

26

Estarei alí
para recibir,
aínda que sexa,
do teu ser
unha resposta fatal
que me entregue

a miña próxima liberdade en cadeas de berros e choros

Sen resposta

Esa saúde enganada
da nosa terra,
que aperta dentes,
envelena as verbas,
come os nosos Tártaros.

Esa falsa mentira
da nosa lingua,
que berra por nós

E todo fica no estatismo

Mentres non

A desorde casada
coa improvisación
da forma de vivir
este tempo de trámite
mentres non nazamos
de Xea

Afogado no mar

Falo de falala viva,
de falarlle un futuro.
Porque é nosa
e miña
ata do seu sicario.

Falo do estrangulamento
da estranxeira.
E sinto, dende o frío,
dende as miñas últimas verbas,
escribir o noso epitafio
na lingua das tartarugas.

Un crepúsculo que morremos
escollidos pola longa historia
de pedras e noite,
traizoados por nós mesmos
e levados polos do candil.

Vexo difícil
que queira continuar,
estando escrita con bágoas
e carraxe
e dentes apertados
e ventres deshabitados
e fouces
e mar de fondo
e milenarias pingas de choiva

Arrincada ata das súas maldicións. E non me queda máis que mantela con vida, aínda que só sexa para manterme vivo, para nos manter vivos!

Play/pause

Chegou coa alba, cando as estrelas artificiais e caóticas dos mariñeiros comezaban a filtrar no gris os seus esqueletes. Descubriu a poderosa alianza do vento e o frío, cando as pozas eran océanos en tempestades. Coma un polisón testigo da reaparición de Lorenzo; ela mailo seu ser. (Destinada). Abraiouse da estabilidade, de ser benvida no sistema fabril. Unha vida deulle para moito, un segundo bastoulle para vencer. Destinada a aquel momento.

Sobre o lombo do muro asasino do vento, o espectro daquel filósofo predicaba as bases da loita obreira; a escuma, as pedras e o vento berraban pola revolución. Quedou perplexa da complicidade do ferro frío. Un camiño branco escoltado por gaivotas -obra da miña excelente maniobra decididamente persuasiva- cúspelle a posibilidade de atopar o baleiro da lóxica. Destinada.

Chamada polo meu desexo, camiñou no túnel da historia. Á dereita, un bigote alemán mata a Deus e ao mesmo tempo saúda; á esquerda, Beethoven nace nove veces. O vento cortante empúrraa cara a beira. Saltou, e o osíxeno non a quixo salvar. Como pode, trata de anticiparse ás leis do caos batendo as ás, asustada pola promesa de incertidume que a levantou esa mañá e a trouxo a este peirao. Pero aínda non cruzou a fronteira, o cosmos segue sendo a unica realidade, o único posible. Destinada.

Quedou engaiolada no tempo. A serea da lonxa nunca chegou a soar. (Destinada). Mais eu son o destino: non eu, non destino, non ser. Eu son o tempo: non tempo, non son espazo. Play/Pause.