Chove
por riba
dos corpos dos
que nunca foron
respirados
E as pingas
son bombas
de humidade
perigosa;
frío
perigoso.
O vento
molla
esa sensación de
mortalidade.
Tiráchesme contigo
por medo
a non cheirar
xuntos
o cemento mollado.
Pero fun eu,
só eu.
Ti estabas morta.
Ora et labora
Benvido á verdade
lúgubre.
Aquí mantemos o control
das unidades
que viven no seu guión.
E ti dirás;
e nós diremos:
Ora et labora.
Benvido á túa tormenta
cerebral.
Aquí loitamos contra
os teus instintos,
que exprimen a túa suor.
E ti dirás;
e nós diremos:
Ora et labora.
Es benvido no noso segredo
secreto.
E nel somos as moscas
nas feridas
que beben e viven de ti.
E ti dirás;
e nós diremos:
Ora et labora.
Ora et labora.
E demos gracias ao Señor.
lúgubre.
Aquí mantemos o control
das unidades
que viven no seu guión.
E ti dirás;
e nós diremos:
Ora et labora.
Benvido á túa tormenta
cerebral.
Aquí loitamos contra
os teus instintos,
que exprimen a túa suor.
E ti dirás;
e nós diremos:
Ora et labora.
Es benvido no noso segredo
secreto.
E nel somos as moscas
nas feridas
que beben e viven de ti.
E ti dirás;
e nós diremos:
Ora et labora.
Ora et labora.
E demos gracias ao Señor.
Música.
Vásme de porta para o cambio,
de tempos manchados
a corpos desecados.
Saín á ventá
e
a banda de
música estaba
tocando para
min
de tempos manchados
a corpos desecados.
Saín á ventá
e
a banda de
música estaba
tocando para
min
E...
Gostei, vomitei.
E esperei.
Logo vin.
Logo cheirei.
Matei, sorrín.
E esperei.
Logo escoitei.
Despois toquei.
Neguei, aceptei.
E esperei.
Logo traguei
e dixen:
Liberade o control da galaxia sobre as estrelas rebeldes
que escapan
dos buratos negros!
E esperei.
Logo vin.
Logo cheirei.
Matei, sorrín.
E esperei.
Logo escoitei.
Despois toquei.
Neguei, aceptei.
E esperei.
Logo traguei
e dixen:
Liberade o control da galaxia sobre as estrelas rebeldes
que escapan
dos buratos negros!
El non é gris.
Vivo bonito, e ti pensas no azul.
El é gris.
Descolocamos xuntos as palabras do ceo,
pero el é gris.
Non me esquezo do teu cheiro a rosas e
eles comen
como
comen
os carneiriños no prado.
E el é gris.
Somos felices.
Imos pasar a eternidade xuntos.
(El é gris).
Pero preocúpate un pouco máis pola
hixiene.
Pois
teremos que buscar outro produto químico
para tapar un pouco o cheiro
a putrefacción
dos nosos corpos, para
dos nosos corpos, para
facerlle a vida máis feliz
aos vermes.
aos vermes.
Eles tamén teñen dereito.
NON. SI. NON. SI. NON. SI. NON. SI. ROSA.
Teño unha cadeira.
Podes sentar.
Se queres.
Podes mirar a luz que emiten os
vertedoiros.
Teño suor.
Podes beber.
Se queres.
Podes cheirar o esterco do chan da ría.
Ti tes unha pestana verde.
Podo tocar?
Quero palpar o verde.
Quérote.
Quérote matar.
Non che parece ben?
Que divertido!
Deixame!
Ah... Ben!
Todo é verde.
Todo é verdade.
Nada é certo.
Ti es azul.
Eu son gris.
O mar é negro.
Nada é verde.
Nada é verdade.
Todo é rosa.
Agora todo é verde.
Todo é azul.
Cambia,
Todo segue igual
de mal.
A casa das moscas só tivo malos
pensamentos na miña despedida.
Por que queres voar?
Non quero que voes.
Non entendo por que voas.
Non entendo por que volves.
Agora entendo que voltes.
A cama
cravóusenos na costa, estaba agradecida.
cravóusenos na costa, estaba agradecida.
Por que queres voar?
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)