Afogado en osíxeno
nin a poesía parece ser ti
nin tes ouvidos
nin rostro
nin forma
-Es ti, baleiro?
Sintes a túa palabra inepta
fronte a dialéctica obsoleta,
baleira, barata, mecánica...
O algoritmo que obriga
á negación do foráneo,
do estranxeiro e diferente...
do humano.
O que parece o teu apoio
serve por vento frouxo.
Só.
Só. Acompañado do teu ideario
(lixo)
Excluído dun espazo e tempo
concretos para a praxe.
Entón resurxe a teoría,
a eterna teoría,
eterna utopía.
Só.
Sós.
Grazas ás comunicacións.
A era da información.
No tempo distorsionado
fas vivir á túa esperanza morta por algo:
O estalido, o desexado, o soñado,
o descoñecido...
Mais...
Só.
Ti.
Só.
Só e o teu sangue
só e a sinapse
só en contas
só para os millóns.
Só. Ti. Só.
SÓ.
Xeometría analítica.
Hai unha escada
encadeada
e os súbditos dos que a souberon subir -mar de cadáveres boca abaixo-... Gozando dos seus xogos de ultratumba que entreteñen aos zombies. Chamados polos vivos e vivindo da súa descomposición. Plástico arqueolóxico. Un cabrón rí.
Alá, arriba tiveron que buscarse a vida e manter á morte organizadamente. Abaixo a vida morta.
Cun sistema de seguridade eficaz: cando un cadáver logra andar, os que están nos peldaños baixos entérrano sen facerlle funeral nen esquela.
Abaixo cheira a materia en degradación, vermes, carne podre, excrementos... pero o nariz cadavérico ule a lavanda. Xiada de drogas e piollos.
Arriba, puros, putas e cava... día sí, día sí...
-
-Chámanlle xeometría analítica
-A min chámanme Ti. Cal é o teu nome?
-Chamome Eu, pero a xente chámame Ti, tamén. Fun un rapaz moi ben educado; ensináronme que a posición natural da nosa especie é reptando boca abaixo, que iso de andar era unha idea tola que teñen os maníacos. Aprendín, na igrexa, o perigo que existe co cerebro. Sei de memoria as normas que axudan a evitar pensar, e lle agradezo a Deus todos os días o tesouro da miña grandeza e a dos demáis, pero iso xa sei que é un paripé.
Nacín aquí cando había un gran alboroto entre todos. Meus pais estaban no medio e, un día perdinos de vista para sempre... sabes a que me refiro, supoño... Pois si, meus pais eran uns... non fai falta dicilo... Pero eu son ben diferente, Ti. Son diferente grazas á Francisca. Oes ben; os deuses teñen pel e suor, por riba das súas luces. Francisca educoume, salvoume do destino que me tiñan preparado os meus ascendentes... Sábelo ben, que son modélico, un afortunado. Odio aos meus pais e aos que foron e son coma eles e amo aos cartos, que son aos que teño que amar.
E agora gostaría de saber algo sobre a túa vida, Ti.
-Ben. Pois eu... A verdade é que eu... eu... A miña vida... Pois eu... eu estou morto.
encadeada
e os súbditos dos que a souberon subir -mar de cadáveres boca abaixo-... Gozando dos seus xogos de ultratumba que entreteñen aos zombies. Chamados polos vivos e vivindo da súa descomposición. Plástico arqueolóxico. Un cabrón rí.
Alá, arriba tiveron que buscarse a vida e manter á morte organizadamente. Abaixo a vida morta.
Cun sistema de seguridade eficaz: cando un cadáver logra andar, os que están nos peldaños baixos entérrano sen facerlle funeral nen esquela.
Abaixo cheira a materia en degradación, vermes, carne podre, excrementos... pero o nariz cadavérico ule a lavanda. Xiada de drogas e piollos.
Arriba, puros, putas e cava... día sí, día sí...
-
-Chámanlle xeometría analítica
-A min chámanme Ti. Cal é o teu nome?
-Chamome Eu, pero a xente chámame Ti, tamén. Fun un rapaz moi ben educado; ensináronme que a posición natural da nosa especie é reptando boca abaixo, que iso de andar era unha idea tola que teñen os maníacos. Aprendín, na igrexa, o perigo que existe co cerebro. Sei de memoria as normas que axudan a evitar pensar, e lle agradezo a Deus todos os días o tesouro da miña grandeza e a dos demáis, pero iso xa sei que é un paripé.
Nacín aquí cando había un gran alboroto entre todos. Meus pais estaban no medio e, un día perdinos de vista para sempre... sabes a que me refiro, supoño... Pois si, meus pais eran uns... non fai falta dicilo... Pero eu son ben diferente, Ti. Son diferente grazas á Francisca. Oes ben; os deuses teñen pel e suor, por riba das súas luces. Francisca educoume, salvoume do destino que me tiñan preparado os meus ascendentes... Sábelo ben, que son modélico, un afortunado. Odio aos meus pais e aos que foron e son coma eles e amo aos cartos, que son aos que teño que amar.
E agora gostaría de saber algo sobre a túa vida, Ti.
-Ben. Pois eu... A verdade é que eu... eu... A miña vida... Pois eu... eu estou morto.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)